DTS

DTS, którego nazwa pochodzi od Digital Theater System (ang. system cyfrowego kina), wprowadzony został przez Stevena Spielberga wraz z wydaniem filmu "Jurassic Park" w roku 1993. Jak dotąd, standard ten odnosi się raczej do wielkiego ekranu, niż prywatnego domu. Jest to również 5.1, więc dźwięk kodowany jest w sześciu kanałach tak, jak w Dolby Digital. Obecnie dostępnych jest wiele systemów kompatybilnych z DTS. Systemy przestrzenne, jak karty dźwiękowe, potrafią więc dekodować ten standard na drodze programowej. Mimo to, chociaż wyśmienita jakość DTS jest niezaprzeczalna i nawet trochę lepsza niż Dolby, pamiętajcie, że nie ma filmów dostępnych jedynie w wersji DTS. Pamiętajcie również, że to Dolby jest uznawane za standard cyfrowego dźwięku, DTS nie.
Główną cechą DTS jest fakt, że jego system kodujący przedkłada jakość dźwięku nad przestrzeń dyskową. Tak więc ścieżka dźwiękowa w DTS kodowana jest za pomocą 24 bitów, a nie 18 - jak to jest w przypadku Dolby. Kompresja używa dynamicznego procesu, w którym poziom kompresji waha się w zależności od ilości dźwięku do zakodowania. Stosunek kompresji wynosi od 1:1 do 1:40 i, ogólnie rzecz biorąc, efektem jest lepsza jakość dźwięku niż w przypadku Dolby Digital, wymagająca średniej przepływności na poziomie 1.5 Mb/s. Główną wadą jest, oczywiście, ilość miejsca zajmowana przez dźwięk - znacznie większa (około trzech razy) niż w Dolby. W efekcie DVD kodowane w DTS mogą mieć tylko jeden język i ograniczoną liczbę dodatków. Ponieważ DTS jako standard kodowania dźwięku jest opcjonalny, niewiele jest na rynku DVD z niego korzystających, choć liczba ta rośnie.